?

Log in

No account? Create an account

Previous 10

Aug. 22nd, 2010

wozhyk, tuman

More than year past

Шмат часу, як кажуць у народзе. Шмат - ад шматы, ці шмат- многа...
Пэўна, і тога і тога патроху.
Як відаць на далучаным малюнку (чытай даты пастоў), больш за год не з'яўлялася ў ЖЖ, можна нават сказаць, што не толькі ЖЖ, але і іншыя супольнасцевыя старонкі.
Так вось нейк атрымалася, што ў мяне праўна ці бяспраўна была скрадзена сістэма да кіравання маім асабістым часам. І канешне, першы злодзей- праца... Дзень ў дзень.. добра што пакуль не з году ў год.. Позныя прыходы дадому, першыя месяцы 100% майго часу краў гэты злодзей, а вось калі ўжо трошкі аклімалася туды-сюды, аказалася, што з сябрукамі і сяброўкамі не бачылася месяцамі і не адзывалася, тыя ўжо паловай і замуж павыходзілі ды пажаніцца паспелі, пакулева я разграбалася ў сваіх рэках, кандыдатах ды эвергрынах, на канферэнц-колах да Талео. Прыйшлося ў аварыйным трыбе наверстваць хоць мала-мальскія кантакты, сустрэцца то з тым, то з гэтым, каб не забыліся, як я выглядаю. Вось да чаго прыводзіць непрадбачліваць, калі вы дазваляеце злодзею-працы скрасці ваш час.
Канешне, ёсць яшчэ адзін злодзей сябрук гэтай, пра якую гаварылася вышэй. Гэта так званая пані Бытавуха, о паверце, яна таксама ўмее так падкрасціся ды заграбсці ўсё астатняе, што злодзей-праца не паспеў схапіць. Суботкі, нядзелькі ды вечары- гэта час яе гаспадарства, а тута трэ пасціраць, а і прыбраць, можа чаго згатаваць, а мо і з'есці... і па цыклу. Да таго ж цыкл гэты, як бы не было- бясконцы. Вось так, дажылася, таварышы...
Пакуль не пазнала іх у твар - насамрэч, не мела ані воднае хвілінкі, практычна, каб сесці ды спакойна падумаць пра жыццё, пра сябе, пра тое, што робіцца навокал. Гэта як кажуць- трошкі неўважнасці і капец. Вось ён, гэты капец так бы мовіць да мяне і падкраўся з-пад цішка. Ды як вальнуў мне па галаве нечакана.. Аж страшна стала.. ну і канешне, балюча "за бесцельно прожітые"...
Зараз вось прыйшлося пазнаёміцца са сваімі злодзейчыкамі ды нейкі кантакт з імі ўстанавіць, каб забраць хоць трошкі з накрадзенага імі. І галоўнае, каб не дапусціць зноў іх да ўлады.
Пабыла ў хатцы трошкі, а яно ведаеце, усё ж родная зямелька ды парог дае сілы. (Але толькі зямелька, парог, хатка ды сям'я, нічога з навоколля больш не ўлічваючы). Пабыўка, хоць і кароткая, зрабіла мне рэсэт у сістэмцы, канешне, новую сістэмку так лёгка і бяз болю не ўстановіш, але рэсэт, дэфрагментацыя, павыкідваць трохі старых файлаў- як ні кажы, аздараўленне. Сёння ў мяне адна з тых рэдкіх хвілін, калі ёсць час падумаць пра тое, што хочацца. Так бы мовіць, хвілінка для самасвядомасці.
І хацелася б гэтым самым пачаць адлік да зменаў, велькіх ці не, невядома.
Але вядома адно, змены патрэбныя, бо пры такім раскладзе як зараз - доўга я яшчэ не працягну.
Як атрымаецца, што атрымаецца, невядома. Але пачатак нейкі ёсць.
Tags: ,

Jul. 21st, 2009

wozhyk, tuman

second

Сёння другі дзень у працы.
Учора прыйшла як выціснутая цытрынка.
Паглянем, што нам шыкуе новы дзень.
Ёсць праблема- рабочы дзень пачынаецца ў 10, а я прачынаюся ў 6.
Што рабіць?

Jul. 2nd, 2009

wozhyk, tuman

(no subject)

Бывае надыдзе такая хвіліна, што нікога бачыць не хочацца. Ані чуць. Нават самых блізкіх.
Проста павесіць таблічку на дзвярах- не турбаваць.
Вось гэтая хвіліна і настала.

Jun. 17th, 2009

Paris

***

Ogden Nash

Inter-Office Memorandum

The only people who should really sin
Are the people who can sin with a grin,
Because if sinning upsets you,
Why, nothing at all is that it gets you.
Everybody certainly ought to eschew all offences however venial
As long as they are conscience's menial.
Some people suffer weeks of remorse after having committed
the slightest peccadillo,
And other people feel perfectly all right after feeding their
husbands arsenic or smothering their grandmother with a
pillow.
Some people are perfectly self-possessed about spending their lives
on the verge of delirium tremens,
And other people feel like hanging themselves on a coathook just
because they took that extra cocktail and amused their fellow
guesses with recitations from the poems of Mrs. Hemans.
Some people calmly live a barnyard life because they find
monogamy dull and arid,
And other people have sinking spells if they dance twice in an
evening with a laddy to whom they aren't married.
Some people feel forever lost if they are riding on a bus and the
conductor doesn't collect their fare,
And other people ruin a lot of widows and orphans and all they
think is, Why there's something in this business of ruining
widows and orphans, and they go out and ruin some more and
get to be a millionaire.
Now it is not the purpose of this memorandum, or song,
To attempt to define the difference between right and wrong;
All I am trying to say is that if you are one of the unfortunates who
recognize that such a difference exists,
Well, you had better oppose even the teensiest temptation with
clenched fists,
Because if you desire peace of mind it is all right to do wrong if it
never occurs to you that it is wrong to do it,
Because you can sleep perfectly well and look the world in the eye
after doing anything at all so long as you don't rue it,
While on the other hand nothing at all is any fun
So long as you yourself know it is something you shouldn't have
done.
There is only one way to achieve happiness on this terrestrial ball,
And that is to have either a clear conscience, or none at all.



Меморандум для внутреннего использования
Я разрешил бы грешить только лицам,
Которые безмятежностью подобны птицам,
Потому что если вы не можете грешить без дрожи,
То это выходит себе дороже.
Не стоит соблазняться даже мелким грешком,
Если вы у совести под башмаком.
Одни люди раскаиваются на миллион, согрешив на две
ломаные полушки,
А другие посвистывают, отравив мужа мышьяком или
придушив бабушку при помощи подушки.
Одни не теряют самообладания, проводя дни на грани delirium
tremens,
А другие готовы повеситься на вешалке, если выпили на
именинах лишний коктейль и развлекали гостей стихами
миссис Хеманс.
Одни не испытывают склонности к моногамии и ведут себя как
известные домашние пернатые,
А другие впадают в глубокую депрессию, если протанцуют два
танго подряд с дамой, на которой они не женатые.
Один, не уплатив за проезд в автобусе, считает, что ад для
него — слишком мягкая мера,
А другой разоряет сирых и вдовых и порой настолько входит
во вкус, что разоряет все новых и новых — и превращается
в миллионера.
Я не собираюсь лезть напролом
И определять, в чем разница между добром и злом,
Но если вы относитесь к злополучному меньшинству,
признающему, что такая разница есть,— я вам советую
прямо и грубо:
Противьтесь наимельчайшим искушениям, сжав кулаки и по
возможности зубы.
Ксли вы стремитесь к душевному покою, совершать зло можно
только при условии, если вам никогда не приходит в
голову, что вы совершаете зло;
И если вы при этом спите спокойно и смотрите миру прямо в
глаза — считайте, что вам повезло.
Но если вы начинаете думать, что делать зло, пожалуй, не
стоило и что вообще вы такой и сякой,—
Проститесь с надеждой на душевный покой.
Итак, я позволю себе сказать в заключение этой печальной
повести:
Для счастья нужна либо чистая совесть, либо чистое отсутствие
совести.

Перевод И. Комаровой
Tags:

Jun. 14th, 2009

wozhyk, tuman

(no subject)

Не грусти о потерянном рае,
Ведь не всякие сладки чаи –
В беспредельной тоске умирают
Потаённые мысли твои;

Но в труде, приносящем блаженство, –
Ради хлеба талант не сгнои! –
Покоряют хребты совершенства
Потаённые взоры твои...

Счастье ж – призрак! – как блики в бокале
Златопенного солнца-аи,
Лишь бы где-то на дне не сверкали
Потаённые слёзы твои:

В миг отчаянья глохнут все звуки,
Но души только крепче слои –
В холст не вложат неверные руки
Потаённые муки твои!

Позабыв про гранёность стаканов,
Краски с кистью сдвои и строи –
И взорвутся назло критиканам
Потаённые стены твои!

Пусть всю жизнь в пасть безвестности кинут,
Пусть глумятся над ней холуи!
Их никто у тебя не отнимет –
Потаённые тропы твои!.. –

В лучший выбор поверить не смея,
На котомки судьбу не крои:
Тихо всходят над миром, алея,
Потаённые зори твои –

Чуешь, как, после ночи бессонной
Кончив с искусом смертным бои,
В сердце вновь расцвели затаённо
Потаённые розы твои?

Ну, а боль всё не хочет кончаться:
Нас дерут ветровые струи –
И невидимой кровью сочатся
Потаённые раны твои,

И когда покрываются льдами
Чувств и помыслов наших ручьи,
Патриаршими веют снегами
Потаённые вздохи твои...

Но безмерна орлиная воля,
Но пронзительна мудрость змеи!
Дуб столетний в нетронутом поле –
Потаённые годы твои!

В нём пройдёт сквозь страданья и беды,
Сквозь ликующий огнь бытия
Над веками нетленной победой –
Потаённая вечность твоя!..

Рубен Саркисян
24 ноября 1992 –
– 5 ноября 1994

http://dgh.name/ru/dgh51127.html
Tags:

Jun. 3rd, 2009

wozhyk, tuman

today's song

Jun. 1st, 2009

wozhyk, tuman

Rainy

Leje jak z cebra.
Przy takiej pogodzie (jakoż jestem meteo uzależniona), ciężko jest realizować moje postanowienie, istotę którego można by było ująć w kilku słowach-poleceniach:
Przestań ciągle narzekać. Ciesz się. Doceniaj. Weź się w garść.
To niesamowite, jak egoizm potrafi zasłaniać oczy, blokować serce o umysł przed możliwościami rozwoju.
Najchętniej bym teraz została wolontariuszką, bo w moim życiu za dużo zrobiło się mnie.
***
... ciąg dalszy przemyśleń na temat poszukiwania pracy.
Ciągle nie mogę pojąć, że jeśli starasz się o pracę, dlaczego trzeba wymyślać różne rzeczy by być zauważonym? Rozumiem, życiorys- zestaw faktów z życia, przydatne informacje. Ale list motywacyjny? Czego się z niego dowiadujemy? Że ktoś potrafi chwalić siebie zgodnie z wytycznymi zawartymi w ogłoszeniu. Proszę odpowiedzieć szczerze, czym się człowiek kieruje, gdy aplikuje o pracy? Mój dobry kolega, w którym najbardziej cenię szczerość i brak skrupułów, jeśli chodzi o powiedzenie prawdy, powiada on- to chyba jasne, że pracuję, by zarabiać pieniądze. No i proszę podnieść rękę, jeśli ktoś się nie zgadza z tym? (Wiadomo, zdarzają się sytuacje, kiedy żona (mąż) szuka sobie jakiegoś zajęcia by nie siedzieć w domu i nie nudzić się, albo kilka innych przypadków, które zbyt często nie spotykają się). Oczywiście, kwestie materialne nie są jedynymi. (Udział tego czynnika w poszukiwaniach pracy dosyć mocno waha się populacji, w zależności od upodobań, wartości, priorytetów, apetytu i t.d.) Ważną sprawą (a może najważniejszą, w moim przypadku) jest możliwość rozwoju w pracy i robienia czegoś, do czego "dusza leży", potocznie mówiąc. I tu się zaczyna problem. Może nie problem, nazwijmy to komplikacjami na wielu poziomach: uświadomienia tego, co by się chciało robić (skąd, jeśli jesteś świeżo upieczonym absolwentem?); kryzys nie sprzyja poszerzaniu możliwości dostania się do wymarzonej pracy (bierzesz co jest, a nie co chcesz); nie masz dużego doświadczenia, zatem twoja konkurencyjność jeśli chodzi o profesjonalizm, jest obniżona (co prawda, można czasami to nadrobić silną motywacją, mniejszymi kosztami, świeżością pomysłów i t.d.)
...a przecież miałam już nie narzekać!
To już przestaje...
Dla chcącego nic trudnego.
Z pozytywnych rzeczy- czytam wspaniałą książkę "Jedz. Módl się. Kochaj." Elizabeth Gilbert.
Więcej napiszę po jej ukończeniu.
...
Tak a propos, dopóki tu nudziłam, przestało lać. To dobry znak.

May. 22nd, 2009

wozhyk, tuman

After long break

Ну, дабралася-такі да свайго жж, з мэтай адной, упарадкаваць трохі справы, храналогію здарэнняў, а іх назбіралася нямала, паверце...
Але, можа, па чарзе, што адбылося радаснага і цікавага ў маім жыцці за апошнія месяцы ( аб'ектыўна, ад моманту абароны, бо практычна ад яго я заглохла, нейк ні ахвоты, ні часу не было). Яно, канешне, і зараз гэнае ахвоты не тое каб праз край лілося, а нават на адварот, і з гэтым я спрабую змагацца шляхам актыўнасці. Хаця б якой. Адным словам, таварышы, дэпрэснячок зноў зваліўся на мае, хоць і не слабыя, але не надта ж ужо асілкаўскія плечы.
Эх, а чаго ён зваліўся- каб хто спытаў? Дык жа ж сама не ведаю дакладна... Хаця трохі і ведаю - каб атрымалася працу знайсці, і то якую цікавую, вось бы сцёбна было! Аднак жа пошукі слабавасценька ідуць, а я б сказала, што ніяк не ідуць, нават як той рак- назад пхнуцца... Сумна, таварышы, сумна.
Усе дундзяць пра крызіс. Яно, канешне, складана, а некаторым у сто разоў складаней зараз. А я надта ж праймаюся ўсімі гэтымі размовамі, таму тэлек стараюся не глядзець (хоць я там асаблівай фанаткай ніколі не была), газэт не чытаю- жыву як пячорны чалавек :).
Хаця, як сказала адна добрая і паважаная знаёмая- чаго тут пужацца, калі ўжо перажытыя чэргі, талоны і каўбаса з-пад прылаўка. Канешне, усё пазнаецца ў параўнанні. Вось некалі ў нас у вёсцы была адна крама, марозіва ў стаканчыках (папяровых найчасцей) прывозілі 2-3 разы на год, і было нармальна. А зараз крызіс, таварышы- ўсяго толькі тры крамы і адна прывазная, а ў іх усяго мо з 25 відаў марозіва... Нікуды нягодная справа- крызіс, і то сур'ёзны. Канешне, трохі дзіцячая псіхалогія, і трохі жарт, але я вядома, у кожным жарце ёсць трохі жарту.
Карацей, скажу я вам- зажраліся людзі. Выбачайце за непрыгожасць, але так і ёсць.
Не, ну пасудзе самыя – прыходзіць мая добрая знаёмая з працы (дзе працуе прыкладна 3 месяцы) і кажа: але ж сёння і благі дзень. Што здарылася?, - пытаю. І адказ, канешне, мяне ўзрушыў ( не можна быць нячулым на чужую бяду) – Ды вось, прадоўжылі кантракт са мной у працы, да таго ж далі яшчэ дабаўку да зарплаты... (заўважу, што зарплата каля тысячы даляраў, дзяўчына маладая, сям'і няма, да таго ж фінансава яшчэ часам бацькі дапамагаюць).
Ну так, сябры... Бяда- бядзіца... Трэба паспачуваць. Гэты крызіс нас даб'е.
Вядома, гэта каментарыі з боку, так- факты з жыцця, якія чамусці не пакідаюць раўнадушна.
Проста, не магу зразумець, чаму ў чалавека такая псіхалогія: тое, што маюць, ніколі не дацэньваюць, незадаволеныя, насупленыя. (Не падумайце, што я кажу пра іншых- у першую нават чаргу пра сябе). Чаму эгаізм так і прэ праз усе дзіркі, чаму такая лянота сваім маленькім розумам выйсці па-за межы свайго грандыёзнага і найважнейшага Я... О не, што я кажу- мы ж часам бываем добрымі эмпатычнымі істотамі, кладзем два, пяць (дзесяць, дваццаць) злотых, і абляпляем сябе сэрцамі- каб паказаць, якія мы супер-шчодрыя і чулыя на чужыя патрэбы. І не раз дапамагаем камусьці, абавязкова пры гэтым піярым сябе з усіх бакоў, бо як жа- трэба набіваць сабе цану, каб пасля як мага даражэй прадаць сябе на аукцыёне..
Выбачайце, таварышы, Астапа панесла... Хацела пра храналогію падзей, а выйшла як заўсёды.
Проста, скажу шчыра, набалела. Ды і дзень сёння нейкі шэры выдаўся,таму і камунікаты сумнаватыя. Выбачайце, даражэнькія, пра падзеі будзе іншым разам.

Apr. 19th, 2009

wozhyk, tuman

Sakura cracovian style


http://picasaweb.google.ru/natalia.misiuk/KopiecKrakusa#

Apr. 3rd, 2009

Paris

Ну, слава, Богу, пришла....



"Вот она пришла- Весна, как параноя..."
Наконец-то.. можно начинать выкарабкиваться из депресняка, в котором скоро загнию тотально... Хоть силенки какие-то появились. И все начать сначала...
http://picasaweb.google.ru/natalia.misiuk/IFoundItOrOneSpringDayInKrakow

Previous 10